Synteza, którą dzisiaj zaprezentuję, ukazała się co prawda jeszcze w 2011 roku¹, ale jest tak sprytna, że postanowiłem ją Wam zaprezentować. Spójrzcie tylko na tę jakże interesującą cząsteczkę: 

To dragmacydyna D, produkt naturalny (tzw. marine natural product – wyizolowany z organizmów morskich) wykazujący działanie inhibicyjne wobec fosfataz i cieszący się zainteresowaniem ze względu na możliwość zastosowania w leczeniu chorób neurodegradacyjnych. To oficjalne powody, dla których warto się zająć tą cząsteczką (nieoficjalnie – ona jest po prostu fajna).

Ciekawe w cząsteczce dragmacydyny D jest to, że składa się ona prawie wyłącznie z samych pierścieni bezpośrednio ze sobą połączonych. W takich sytuacjach pierwszą myślą są couplingi. Suzuki, Sonogahira czy coś w tym rodzaju. Ciepło.

Przeczytaj całość »

Nowy rok zaczynamy naprawdę dobrą syntezą totalną niezwykle interesującego produktu naturalnego. Spójrzcie tylko na tę cudowną, tricykliczną i bogatą w atomy azotu cząsteczkę:

To saksitoksyna, niezwykle silna neurotoksyna produkowana przez sinice i bruzdnice zakwalifikowana jako broń chemiczna. Na tej stronie znajdziecie informację, że dawka 0,2 mg saksitoksyny może być śmiertelna dla człowieka. Ludzie, którzy opublikowali najnowszą syntezę² tego produktu naturalnego zrobili 12 mg tego związku!³ Ta ilość wystarczy dla sześćdziesięciu osób.

Niewątpliwym atutem syntezy, poza niecodziennym targetem, jest chemia, którą w niej wykorzystano. Mam na myśli niesamowitą cyklizację, która pozwala na zaskakująco łatwą i szybką konstrukcję szkieletu saksitoksyny.

Do kluczowej reakcji cyklizacji potrzebny jest prekursor 7, który otrzymano w następujący sposób (w telegraficznym skrócie):

Przeczytaj całość »

Phil Baran. Znowu.Ale co ja mogę zrobić, skoro wszędzie go ostatnio pełno? W grudniowej Syntezie miesiąca będziecie mogli zapoznać się z jego syntezą totalną niewinnie wyglądającej cząsteczki – piperarboreniny B 1:¹

Wygląda bardzo prosto, ale skoro sam Phil Baran się nią zajął, to znaczy, że wcale tak prosto nie jest.

Piperarborenina B wygląda dość niecodziennie: centrum cząsteczki stanowi mały, bo 4-członowy, pierścień – a sama molekuła jest niemalże symetryczna. Sugeruje to możliwość wykorzystania cykloaddycji [2+2] jako reakcji kluczowej w syntezie tego związku. Takie podejście okazało się jednak bardzo problematyczne i Phil poszukał innego sposobu. Plan, w swoich założeniach, był bardzo prosty: skoro nie możemy od razu skonstruować odpowiednio podstawionego pierścienia 4-członowego, to może zróbmy najpierw jakiś bardzo prosty cyklobutan – a dopiero potem przyłączmy do niego brakujące podstawniki. Nie potrzeba geniusza, żeby wpaść na coś takiego. Ale jeśli znacie życie, to z łatwością domyślicie się, że tymi brakującymi podstawnikami, które należy przyłączyć, będą pierścienie aromatyczne. Przymocowanie czegoś takiego w elegancki sposób (JACS’ style) – to jest już bardzo duże wyzwanie.

Przeczytaj całość »