Dzisiaj podejmiemy próbę rozgryzienia cząsteczki piperyny – związku, który nadaje charakterystyczny piekący smak pieprzowi. Niech nasz dzisiejszy bohater pokaże się nam, żebyśmy mogli go sobie dokładnie obejrzeć:

Największym problemem w tej syntezie będzie skonstruowanie dienu o odpowiedniej stereochemii (dwa razy E). Można to zrobić na wiele sposobów i właściwie dyskonekcja w każdym miejscu będzie dobrym rozwiązaniem. My przeprowadzimy ją pomiędzy dwoma wiązaniami podwójnymi:

Wykorzystamy do tego celu dobrze znany Suzuki coupling. Łącząc w reakcji katalizowanej związkami palladu dwa fragmenty A i B o ustalonej stereochemii E, uzyskamy nasz dien. Amid A otrzymamy z odpowiedniego kwasu – bezpośrednio lub przez chlorek kwasowy. Kwas boronowy B może zostać otrzymany z odpowiedniego alkinu D. Synteza obu niezbędnych prekursorów C i D jest znana:

Alkin 4 można otrzymać z handlowo dostępnego piperonalu 2 w reakcji Bestman’a-Ohiry, która jest nieco łagodniejszą metodą niż analogiczna reakcja Corey’a-Fuchs’a. Addycja jodowodoru do kwasu propynowego katalizowana jodkiem miedzi umożliwia uzyskanie jodokwasu 6.

Synteza piperyny według tej strategii wyglądałaby następująco:

Należy tutaj zwrócić uwagę na to, że amid 8 może być uzyskany bezpośrednio z kwasu przy wykorzystaniu czynnika sprzęgającego – dicykloheksylokarbodiimidu. W pracy z nim należy uważać, żeby się na niego nie uczulić.

Addycja boranu – tutaj katecholoboranu 9 (można pewnie użyć także innych boranów – np. HBBr2)- do wiązania potrójnego i późniejsza hydroliza umożliwia uzyskanie kwasu boronowego 10. Mechanizm tej reakcji gwarantuje nam, że związek 10 będzie posiadał stereochemię E na wiązaniu podwójnym.

Zobacz podobne posty: