Zgodnie z prośbą Agaty zamieszczoną w komentarzach do poprzedniego wpisu przedstawiam dzisiaj kilka możliwości syntezy 2-metylohept-6-enalu:

Cząsteczka ta wydaje się całkiem prosta: mamy grupę aldehydową z centrum chiralności na α atomie węgla oraz terminalne wiązanie podwójne. Jednakże nawet dla tak prostej cząsteczki możemy zaplanować wiele potencjalnych dróg syntezy. W swoich propozycjach zasygnalizuję (nie będzie to bardzo wyczerpująca analiza) kilka z możliwych strategii. Zresztą zobaczmy:

Przeczytaj całość »

Org. Lett., 2009, 11, 5446-5448.

Reakcja metatezy – zarówno w wersji RCM (ring-closing metathesis) i CM (cross-metathesis) stała się w ostatnich latach bardzo ważną metodą syntezy α,β-nienasyconych związków karbonylowych, między innymi ze względu na dostępność substratów i prostotę samej reakcji. Jednakże zastosowanie metatezy krzyżowej (CM) w syntezie amidów jest dosyć problematyczne: wymagane są większe ilości katalizatora, a wydajności nie są rewelacyjne. Uważa się, że atom tlenu grupy karbonylowej w amidach (który jest dość bogaty w elektrony) może kompleksować do metalu i dezaktywować katalizator. Ujawnia się to zwłaszcza w przypadku N,N-dialkiloamidów.

Poza oczywistą ścieżką syntezy A, polegającą na metatezie akrylamidu 2 z olefiną 3, możemy wyobrazić sobie jeszcze inne metody generowania tej grupy związków:

Droga B wiodąca przez ester 4 nie jest jednak wcale idealna. Co prawda pokonujemy barierę słabej reaktywności amidów w CM, ale przekształcenie estru 4 w amid nie będzie proste, tym bardziej, że możemy spodziewać się konkurencyjnej reakcji addycji typu Michaela. Oczywiście ester 4 można hydrolizować do kwasu karboksylowego, kwas przekształcić w chlorek kwasowy – i dopiero chlorek w amid. Jest to ok, ale liczba etapów rośnie.

Przeczytaj całość »

Org. Lett., 2009, 11, 5306-5309.

Jeśli wyczyściliście już buty i z niecierpliwością czekacie na przyjście Mikołaja, to możecie sobie ten czas oczekiwania uprzyjemnić jakąś piękną syntezą W grudniowej Syntezie miesiąca mam przyjemność zaprezentować Wam syntezę totalną produktu naturalnego – echinopiny A (ang. echinopine):

Echinopina A jest seskwiterpenoidem wyizolowanym w 2007 roku (całkiem świeża cząsteczka) z rośliny o łacińskiej nazwie Echinops spinosus. Krótki research na wikipedii ujawnił, że chodzi tu o astrowatą z rodzaju przegorzan. Rośnie trochę tego w mojej okolicy, nawet nie wiedziałem, że może się to tak nazywać

Właściwości biologiczne echinopiny są – jak na razie – nieznane. Jeśli dodać do tego niesamowitą strukturę cząsteczki (szacunek dla ludzi, którzy ją ustalili na podstawie NMRów i HRMS), to oczywistym się staje, że syntetycy potraktowali ją jako wyzwanie. Kolejny haczyk na liście completed targets może sobie postawić grupa Johanna Mulzera z Wiednia. Ci goście odwalili kawał dobrej roboty – praca, którą opublikowali pokazuje jak ciężką bitwę musieli stoczyć

Przeczytaj całość »